++++++++++++++++++++++++
ภาระกิจตะลุยอวกาศกู้โลก ตอนที่ 5
ตอน อนุสรณ์สถานวีรบุรุษนิรนาม
แย่แล้ว ถ้าเราสองคนสลบแล้วใครจะสั่งหยุดยาน
แล้วเราไม่พุ่งเข้าชนโลกหรือนี่ แย่แล้ว....และแล้วผมก็หมดสติตามคาด
ใครจะหยุดยาน นั่นหล่ะคือปัญหา...
ตอนนี้ผมรู้สึกตัวว่าเหมือนกำลังหมุนเคว้งคว้างอยู่
แสงสว่างวาบเข้ามาในตาผม บรรยากาศอบอุ่น อย่างบอกไม่ถูก
ผมรู้สึกสบายอย่างไม่เคยมีมาก่อน ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย
เหมือนผมกำลังล่องลอยกลิ้งอยู่บนฟางนุ่มๆ แต่ตัวมันหนักๆชอบกล
ทำไมเราถึงรู้สึกประหลาดแบบนี้ หรือว่าที่นี่ ที่ๆมีแสงสว่างจ้าแบบนี้
ไม่นะ ผมไม่ยังอยาก...
แต่แล้วเหมือนมีบางสิ่งพุ่งเข้าที่กลางหน้าท้อง
โอ้ย!มันอะไรกันว๊ะเนี่ย ทำไมมันเจ็บแบบนี้
เมื่อแสงสว่างหายไปภาพที่เห็นเป็นภาพแรกคือ นางฟ้า
แต่เอ๊ะ ไม่ใช่สิ นั่นมันนางงามจักรวาลนี่ เดี๋ยว ไม่ใช่ ไม่ใช่ นั่นมันนางพยาบาลนี่หว่า
นี่เราฝันไปหรือนี่ เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาเราต้องฝันไปแน่ๆ
" ฟื้นแล้วหรือ แหม หลับไปนานเลยนะ "พยาบาลทักผมเป็นคำแรก
ผมค่อยๆขยับตัว แล้วเริ่มมองไปรอบๆตัว จรดปลายขา
ตอนนี้เองทำให้ผมรู้ว่า นี่เราใส่ชุดนักบินอวกาศอยู่นี่
นี่มันเป็นเรื่องจริงนี่หว่า แล้วเรารอดมาได้ไงเนี่ย ผมยังไม่ทันได้ถามพยาบาล
พวกเขาก็รีบเข็นผมไปอีกห้อง ในระหว่างพยาบาลกำลังเคลื่อนย้ายผมไปนั้น
ก็พลันหันไปเห็น พยาบาลอีกคนกำลังเอา โคตรเข็มแทงเข้าไปที่นักบิน สตีฟ อยู่
นี่กูโดนโคตรเข็มมาแล้วหรือนี่ ตาย กรูอยากจะเป็นลม ผมรีบเอามือกุมหน้าท้องด้วยความเสียว
ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนผมก็เลยถาม บุรุษพยาบาลที่กำลังเข็นผมอยู่เรื่องเสี่ยหลิน
แต่เหมือนกับจะไม่ได้รับคำตอบ บุรุษพยาบาลเงียบไม่ยอมพูดอะไร หรือว่า เราเสียเพื่อนไปแล้ว
เพื่อนนะเพื่อน ทำไมทิ้งกันได้ จะไปหาเพื่อนแบบนี้ได้ที่ไหน ไม่น่าเลย ตอนนี้น้ำตาก็เริ่มไหลซึมออกมา
เมื่อเจ้าหน้าที่เข็นเตียงมาที่ห้องพัก พลันผมก็ได้ยินเสียงบางอย่าง
ไม่อยากจะเชื่อนั่นมันเสี่ยหลินนี่หว่า ผมงี้ดีใจจนบอกไม่ถูก น้ำตาแห่งความสูญเสีย
กลายเป็นน้ำตาแห่งความดีใจในทันใด
เสี่ยหลินเมื่อเห็น มันก็รีบตรงรี่เข้ามาหาผม
ผมอ้าแขนเตรียมจะกอดมัน แต่แล้ว
มันเอาโทรศัพท์ที่มันถืออยู่มาใส่ในมือผม
อะไรว๊ะ! ผมงง
"ไอ้ดุล มรึงบอกเจ๊แกทีซิว่ากรูไม่ได้หนีเที่ยว ช่วยกรูหน่อย"เสี่ยหลินรีบคะยั้นคะยอให้รับสาย
ผมเลยรับโทรศัพท์มาด้วยอาการงง แต่พอรับเท่านั้นหล่ะ อะโห ชุดใหญ่ คอมโบเซ็ท ร้อยเก้าเก้าเลย
"พวกมรึงอยู่ไหนเนี่ย บอกมาตามตรงเลย อย่าโกหกนะ" นี่มันเสียงมาดามของเสี่ยหลินนี่หว่า
ผมเลยหันไปถามเจ้าหน้าที่ "ที่นี่ที่ไหนครับ"
เจ้าหน้าที่บอกว่าที่นี่องค์การนาซ่า ผมก็เลยตอบไปว่า
"ไม่รู้ตอนนี้กำลังมึนหัวอยู่ยังไม่สร่างเลย เห็นเขาบอกว่า นาซ่า"
เท่านั้นหล่ะแมคโดนัลด์ชุดคอมโบเซ็ทเบอร์เกอร์ใส้จรเข้น้อยพุ่งเข้าทางหูขวาผมทันที
"...! ปกป้องกันดีนะ นาซ่าเขาเจ๊งไปตั้งนานแล้ว
มรึงคิดว่ากรูไม่รู้เหรอ มรึงอยู่ผับไหน
มรึงบอกกรูมาเดี๋ยวนี้ ไม่คิดเลยว่าจะเมากับเขาด้วย ไหนบอกไม่กินเหล้าไง
พากันไปเสียคน ไม่น่าปล่อยให้อยู่ด้วยกันเลย "
ดูท่าจะไม่จบผมก็เลยโยนโทรศัพท์กลับไปให้เสี่ยหลิน
ที่กำลังยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ แล้วปล่อยให้เคลียรกันเอง กรูไมยุ่งแล้ว
สักพัก หัวหน้าโครงการที่เจอกันตอนแรกก็เดินเข้ามาเยี่ยม ผมเลยถามเรื่องการลงจอด
" เออนี่ ผมสงสัยจริงๆว่าใครพาเราลงมาบนโลกได้เนี่ย เห็นทุกคนสลบกันหมด"ผมชักอยากรู้
หัวหน้าโครงการมองไปทางเสี่ยหลินแล้วกระซิบข้างหูผม
"อย่าไปว่าเขานะ จริงๆแล้วตอนที่เราได้รับสัญญานของกระสวยอวกาศ
พวกฮูสตันงี้ ดีใจจนบอกไม่ถูก แต่พอได้ยินเสียงสนทนาบนยานเล่นเอาเราใจหาย"
มีอะไรเกิดขึ้นเหรอผมอยากรู้เข้าไปอีก
"ก็เพื่อนนายน่ะสิ คุยโทรศัพท์ผ่านดาวเทียมที่เราเปลี่ยนให้ตอนขึ้นบิน
แล้วบอกว่า ถ้าไม่เชื่อเดี๋ยวจะขับยานไปเดี๋ยวนี้ คอยดูให้ดีจะพุ่งเข้าชนกลางหลังคาบ้านเลย
ความรักรุณแรงจริงๆ"หัวหน้าโครงการส่ายหัว
"แล้วเขาก็ทำจริงๆ เล่นตรงปรี่ไปที่ประเทศไทย พวกเรางี้พยายามบังคับยานจากภาคพื้นแต่ไมสำเร็จ
คงมีระบบอะไรเสียหาย นี่ต้องกล่อมอยู่นานกว่าเขาจะยอมหันหันหัวกลับมา"
ผมได้ยินที่หัวหน้าพูดเล่นเอาเสียววาบเลย
แล้วมองไปทางเสี่ยหลิน กลุ้ม จริงๆ
ยังไงก็ตามตอนนี้เราลงมาอย่างปลอดภัยส่วนหนึ่งต้องขอบใจ มันจริงๆ
พวกเราถูกสั่งให้พักอยู่ในห้อง กักเชื้อที่อาจจะติดมาจากอวกาศอยู่สามวัน
ในระหว่างนั้นผมก็ถามเสี่ยเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นบนยาน เสี่ยแกบอกว่า
"ตอนอยู่บนยานตอนที่ถูกกระแทกก็สลบไปเหมือนกัน แต่จู่ๆ
โทรศัพท์มันดังขึ้น ก็เลยสะดุ้งตื่นมารับสาย
พูดยังไง เจ๊แกก็ไม่เชื่อ ก็เลยจะขับยานไปที่บ้านมันซะเลย พอดี พวกฝรั่ง
บอกให้กลับเลยต้องกลับ " เสี่ยพูดถึงตอนนี้ผม ก็แปลกใจ
"เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้มรึงบอกว่ามรึงขับยานไปที่บ้าน มรึงล้อเล่นป่าวเนี่ย มรึงขับเป็นด้วยเหรอ"ผมถาม
ท่าจะประสาทยานเขาราคาเป็นล้านดอลล์ มันจะขับง่ายแบบนั้นเลยเหรอ
"ใช่ กรูขับเอง ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะขับได้หรอก แต่พอมองแผงบังคับดีๆ
นี่มันแผงคอกพิทของเครื่องบิน โบอิ้ง 737 นี่หว่า ยานบ้าอะไรว๊ะ
ราคาเป็นแสนล้านดอลล์ ใช้คอกพิท boeing ึ737 โคตรลดต้นทุนเลย"เสี่ยตอบ
"ถึงยังไงมรึงก็ไม่น่าขับเครื่องบินได้อยู่ดี"ผมสงสัย
"มันจะไปยากอะไร ก็เกม Flight Simulator ที่มรึงสอนกรูเล่นไง"
ตอนนี้ก็ถึงบางอ้อแล้ว เฮ้อ!มีประโยชน์ มีประโยชน์...
เมื่อครบกำหนดแล้ว ผมก็ถูกเชิญให้มาที่ห้องรับรองของ องค์การนาซ่า
ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เช็คแฮนด์ประธานาธิบดี แล้วก็กล่าวคำอำลากับพวกนักบิน
โดยที่ไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคำสดุดีใดๆ
แล้วอีกอย่างถ้ามีคนภายนอกรู้ว่ายานไร้นักบินลำนี้
มีคนขึ้นไปด้วยละก็เรื่องยาวแน่ๆ
หลังจากนั้นผมก็เดินไปขึ้นเครื่องบินเพื่อกลับบ้าน แต่เอ๊ะ ไอ้เครื่องบินสีฟ้านี่มันคุ้นๆแฮะ
ช่างมันเหอะ ลำไหนก็ถึงบ้านเหมือนกัน
ว่าแล้ว ผมกับเสี่ยก็เดินไปขึ้นเครื่องบิน
เมื่อเครื่องบินขึ้นแล้วผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเสี่ยมันไม่หลับว๊ะ มันเป็นโรคกลัวเครื่องบินนี่หว่า
แต่แล้วเสี่ยหลินก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนักบินแล้วไปกระซิบกระซาบกับนักบิน
แล้วนักบินก็เดินมาหาผู้ควบคุมที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมไม่รู้พูดอะไรกัน
แต่ผู้ดูแลก็พยักหน้า แล้วเครื่องบินก็หันหัวไปอีกทาง
กว่าจะรู้ว่ามันพูดอะไร เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินลาสเวกัสเสียแล้ว
ผมเลยต้องนั่งกลุ้มใจบนรถลีมูซีนที่พาเราไปที่คาสิโน
เพื่อดื่มกาแฟอีกแล้ว
เสี่ยหลินใช้เวลาในคาสิโนไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมกับผู้ดูแล
แล้วกลับไปขึ้นเครื่องบินเพื่อเดินทางกลับประเทศไทย
ผมเผลอหลับไปก็จะไม่ให้หลับได้ไง เก้าอี้ตัวเบ้อเร่อ แอร์ก็เย็น
ตื่นขึ้นมาอีกที ก็ถึงสนามบินกองทัพอากาศดอนเมืองเสียแล้ว
ไม่รอช้าเราทั้งสองขอตัวลากลับแต่ผมเห็นสีหน้าของผู้ดูแลที่มีท่าทีแปลกๆ
ผมนึกขึ้นได้ก็เลยเข้าไปถาม
"เสียไปเท่าไหร่ล่ะ " ผู้ดูแลยกนิ้วขึ้นมาชูสองนิ้ว
"สองพัน นี่ยังดีนะ ไอ้คนก่อนก็โดนเหมือนกัน ยกให้มันไปก็แล้วกัน ทำใจเหอะไม่ได้คืนหรอก"
ผมปลอบใจ
"ปล่าว สองล้านดอลล์"คำตอบของผู้ดูแลเล่นเอาผมอึ้ง ไม่รอช้าผมรีบคว้าตัวเสี่ยหลิน
แล้วขอตัวลาขึ้นรถทหารที่มารับที่บันไดเครื่องบินออกไปด้านหน้าฐานทัพในทันที
ทหารอาสาจะพาเราไปส่งบ้าน แต่ผมเกรงใจเลยขอตัวขึ้น แท็กซี่กลับแทน
ทหารไม่ยอมผมก็เลยต้องหลอกว่าถึงบ้านแล้ว เลยได้ลง
เมื่อผมขึ้นรถแล้วผมก็รีบถามมันทันใด
"มรึงนี่บ้าปล่าว ติดพนันงอมแงม ดีนะที่เขายกให้ ไม่งันบานตูด"ผมพูด
"มรึงอย่าโกรธ กรูนะเพื่อน ที่จริงแล้วไม่ใช่เงินมันหรอก"เสี่ยหลินทำตาอ้อน
"แล้วมรึงเอาเงินที่ไหนมาเล่น"ผมหันมามองหน้ามัน
"ก็เงินค่าตอบแทนที่เขาให้กรูกะมึงนั่นหละ"คำตอบที่ได้ยินนั้นเล่นเอาเกือบเกิด
คดีฆาตกรรมบนรถแท็กซี่ แต่ช่างมันเหอะแค่เจ็ดสิบล้านบาทเอง
ยังไงซะตอนนี้เราก็กลับมาได้โดยปลอดภัย ไอ้เงินแค่นั้นมันซื้อเพื่อนแท้ไม้ได้หรอก
เศษเงินเจ็ดสิบล้าน เจ็ดสิบล้านบาทเองไอ้หลิน มรึงได้ยินไหม ไอ้ ๆๆๆๆ...
ระหว่างที่เรากำลังนั่งรถติดอยู่บนแท็กซี่แถวคลองรังสิต ผมก็หันไปเห็นเครื่องบินสีฟ้า
ที่พาเรามาส่ง กำลังบินผ่านไปพร้อมเครื่องบินรบอีกสองลำ ก็เลยถ่ายรูปเก็บเป็นที่ระลึกไว้ซะหน่อย
เฮ้อ อีกไม่นานก็ถึงบ้านเราแล้ว ซาหวัน ซาหวัน หุ หุ...
อวสานอีกภาคแล้ว
เตรียมพบกับภาคใหม่ เร็วๆนี้...................
edit @ 2 Nov 2009 22:12:00 by taif55
