2009/Aug/31

 
 
 

  สวนสัตว์เชียงใหม่หรรษากับการผจญภัยของแพนด้าเพื่อนรัก ตอนที่ 3
 
ตอน การเผชิญหน้าและความน่ากลัวอันน่าตกตะลึง

     แย่แล้ว ! ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ แล้วรัฐบาลไทยจะอธิบายอย่างไร
คำถามอีกหลายคำถามรุมล้อมเข้ามาในตัวผม 
 เอิ๊ก! เสียงดังมาจากทางงูใหญ่ 
"ยังมีหน้ามาเรออีก น้าเน้ก ทำอะไรลงไปรู้มั้ย "อูฐ ฟันเหยินพูดขึ้น
"มีอะไรเหรอ อ้าว!จะไปไหนกัน มากันเพียบเลย"น้าเน็กพูดสลึมสลือ
(สลึมสลือคืออาการคล้ายคนง่วงนอนน่ะเเหละ)
"ทำไมน้าเน็กเป็นอย่างนี้ น้าเน็กกินเข้าไปได้ยังไง "เสียงกระต่ายป่าพูดขึ้น
"ก็ตัวมันไม่ใหญ่ข้าก็กลืนลงไปเลย ไม่เห็นจะยาก  เอิ๊ก!"
ทันใดนั้น แปะถังถังไม่รอช้าตรงรี่เข้าไปบีบคองูใหญ่ทันที
"โอ้ย!พวกเจ้าทำอะไรข้า ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดนะ"น้าเน็กร้องขอชีวิต
"หุบปาก!เจ้าคายออกมาเดี๋ยวนี้"อาแปะเค้นคอ งู
"ให้มันหุบปากแล้วมันจะคายออกมายังไงล่ะครับพี่น้องครับ" เสี่ยหลินพูดขึ้น ทุกอย่างสงบนิ่งเป็นเป่าสาก 
 ในทันใด แปะถังถังมองมาทาง เสี่ยแล้วคงนึกในใจว่า นั่นมันมุขฝืดๆของเสี่ยหรือข้อเสนอแนะกันแน่
 "เอ็งน่ะ มาช่วยข้าที" แปะถังถังเรียกเสี่ยหลิน "ยังไงมันก็ไม่ยอมคาย เอ็งมือยาวยาวลองล้วงคองูเข้าไปที" เสี่ยหลินขนหัวลุก (ขนหัวอันน้อยนิด) จะไม่ให้ลุกได้ไงแค่งูเขียวปากจิ้งจกที่ไม่มีอันตรายใดใดเลื้อยอยู่บนต้นไม้ห่างๆพี่แกยังวิ่งป่าราบ
                                            แล้วจะประสาอะไรกับญาติอนาคอนด้า
 "คายก็ได้จ้า อย่าทำอะไรข้าเลย โอย"ว่าเเล้วอนาคอนด้าก็เริ่มสำรอกออกมา สิ่งที่เห็นเเล้วทำให้ทุกคนตกตะลึงคือ คือ คือ
"ขวดเบียร์"ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน  ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน       ผมก็เลยถามไปว่า อ้าว!ไม่ใช่ลูกหมีหรอกเหรอ
"ก็ไม่ใช่น่ะสิ  นี่พวกเจ้าคิดว่าข้ากินลูกหมีหรอกรึ"น้าเน็กหันมามอง "พวกเจ้าก็รู้กฏนี่ว่าไม่ให้กินสัตว์ในสวนสัตว์เดียวกันเอง     แล้วข้าจะไปกินลูกหมีได้อย่างไรกันเล่า เอิ๊ก!"น้าเน็กพูด
"แล้วท่านเขมือบขวดเบียร์เข้าไปทำไม"เสี่ยถามอย่างสงสัย
"อ๋อ อันเนี้ยเหรอ  ไม่รู้เข้ามาได้ไงข้าก็เลยลองชิมดู ก็เข้าท่าดีเหมือนกัน เอิ๊ก!
       ที่สุดแล้วก้ยังไม่มีความคืบหน้า ทางกรมสอบสวนคดีพิเศษ DLSZ ก็เลยต้องปฎิบัติหน้าที่ค้นหาต่อไป
ในระหว่างที่กำลังเดินอยู่ริมทางน้ำ "อาแปะๆ "เสียงของปลาที่อยู่ในน้ำเรียก  "เมื่อตะกี้ข้าเห็น เจ้าจรเข้ ว่ายน้ำร้องเพลงไปทางนู้นน่ะ ข้าได้ยินเสียงเหมือนเสียงเด็กร้อง  ท่านลองไปดูหน่อยดีกว่า"  
"จริงหรือ ถ้างั้นเรารีบไปเถอะ  แล้วเขาไปทางไหน ทางนั้นใช่มั้ย"ทั้งหมดรีบเดินทางออกไปทันที
"แพนเข้ แพนเข้ " ฮิปโปที่ติดตามมาด้วยตะโกนเรียก
"มีอะไรกันหรือ "แพนเข้ถาม
"เจ้าเห็น ถ้วยฟูไหม"
"ข้าไม่เห็นหรอก"แพนเค้ก ตอบ
"ไม่จริง! มีคนได้ยินเสียงเด็กอยู่กับเจ้า เจ้าบอกข้ามาว่าเด็กอยู่ที่ไหน "ไกรทองหลินแสดงอาการโกรธ 
(ใส่ผ้าเตี่ยวสีแดงมาด้วย ตั้งกะเมื่อไหร่หว่า  เฮ้ย!นั่นมัน กกน สีแดง)
"อ๋อ เสียงเด็กที่ร้อง ต่า ต้า ตี่ ตี ตี้ ตู่ ตุ๊ ใช่ไหม นั่นมันเสียง ริงโทน มือถือไอโฟนของข้าเอง พอดีว่าชอบ รายการ เรื่องเล่าเช้านี้ของพี่ สรยุทธ สุทัศนะจินดา ก็เลยโหลดมา
 เรื่องมันก็เลยเป็นเช่นนี้ แต่ก็ยังคงแปลกใจกับชุดไกรทองไม่หาย "กางเกงไปไหนเสี่ย "ผมสงสัย 
เสี่ยแกมองหน้าแต่ไม่ตอบ ปล่อยให้ผมคิดไปเองว่าคงลมปราณแตกเลอะไปทั้งกางเกงแล้วมั้ง เลยต้องเอา กกน สีแดงมาใส่
 แพนเข้ เลยแนะนำว่า ถ้าจะมีใครทำเรื่องพวกนี้ได้น่าจะเป็นพวกจูราสสิกแน่ๆ เพราะพวกนี้ไม่ได้อยู่ในข้อตกลงของสนธิสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองสัตว์กินเนื้อ (อะโห ว่าไปนั่น)
 "จะว่าไปข้าไม่อยากจะเข้าไปในเขตของพวกนั้นเลย"อาแปะมองไปทางประตูทางเข้าของเขตจูราสสิก
"ทำไมล่ะแปะ"เสี่ยสงสัย
"มีแต่พวกเพี้ยนเพี้ยนทั้งนั้น"อาแปะแสดงสีหน้าค่อนข้างกังวล
แต่ด้วยความรักของพ่อ เราเลยก็ถูกบังคับให้ต้องตามเข้าไปด้วย แต่เมื่อเดินมาถึงทางเข้าเสี่ยหลินกลับยืนนิ่งอยู่ตรงทางเข้า
"เป็นอะไรอีกวะ มรึง  หรือมรึงกลัวเรื่องสนธิสัญญา"ผมถามเสี่ยด้วยความแคลงใจ
"ปล่าว "เสี่ยแกชี้ไปที่ช่องขายบัตร 
"ยี่สิบบาทว่ะดุล"เสี่ยแกพูด  ผมมองไปที่ช่องขายตั๋ว แล้วกระชากมือเสี่ยเข้าไปในทันที
 บรรยากาศในนี้บอกได้คำเดียวว่า น่ากลัวว่ะ มืดมืด มีเสียงร้องออกมาจากข้าในเป็นระยะ
"เดี๋วกรูว่ามันต้องมีอะไรโผล่มาแน่ๆเลยว่ะ"เสี่ยกังวล
แล้วมันก็โผล่มาจริงๆ  ตัวคอยาวกว่าต้นมะพร้าวยื่นคอมาหยุดตรงหน้าเสี่ย
"พลั่ก!เสี่ยแกชกเข้าไปเต็มตา
ซอซอโซซอรัส อะไรสักอย่าง มึนไปพักใหญ่
"ลิตเติ้ลปุ๊ก เป็นอะไรหรือปล่าว"แปะถังถังวิ่งกลับมาดูอาการ (ตัวอย่างกับตึกแต่ชื่อลิตเติ้ลปุ๊กว่ะ)
"ไม่เป็นไรหรอกแล้วท่านมาทำอะไรกันที่นี่"ลิตเติ้ลถาม
"ข้ามาตามหาลูกข้าน่ะ ท่านเห็นหรือเปล่า"
"ถ้วยฟูน่ะเหรอ แล้วเขาจะเข้ามาทำอะไรที่นี่ "ปุ๊กทำหน้าแปลกใจ
"ข้าว่าน่าจะมีคนลักพาตัวมาน่ะ"
"เอ แต่ว่าข้าอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วนะ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกตินี่  แต่ยังไงก็ลองเข้าไปดูก็แล้วกัน แต่ระวังไอ้เล็กมันหน่อยก็แล้วกัน
ดูมันเพี้ยนๆอยู่"
  แล้วเราทั้งหมดจึงเดินทางต่อ  "โอ้ย!อูยย..เสียงดังด้วยความเจ็บปวดดังมาจากทางด้านหลัง แต่ไม่มีใครสนใจ เพราะรู้ว่าที่เสี่ยแกชกเมื่อกี้ ลิตเติ้ลปุ๊กคงพึ่งจะรู้สึกตัวว่าโดนเข้าไปเต็มๆ(สมองไดโนเสาร์มันก็ช้าแบบเนี้ยหล่ะ ถึงได้สูญพันธ์)
 ทันใดนั้นเอง ทุกคนต้องตกใจสุดขีด         "ก๊าซซ...!!! เสียงดังมาจากทางด้านหน้า
 แย่แล้ว นั่นมัน ทีเร็กซ นี่  ใช่แล้วที่โผล่หน้ามาจากพุ่มไม้ไม่ใช่ใครอื่น
"พวกเจ้ากล้าเข้ามาหาข้าถึงถิ่น รณหาที่แท้ๆ
ทีเร็กซ์แสดงอาการดุร้ายแล้วอ้าปากมาทางพวกเรา
ตอนนี้สิ่งที่กลัวคือสนธิสัญญาที่ได้ยินมาตอนแรกถ้ามันไม่คอบคลุมที่นี่ มีหวังพวกเรา
แต่แล้วทุกคนต้องแปลกใจที่จู่ๆ ทีเร็กซ์อ้าปากค้าง
" อ่า..ไฮ ฮ้อ ฮ้าย ห้วย หัน ฮี "ทีเร็กซ์ที่กำลังอ้าปากอยู่พูดด้วยเสียงแปลกๆ
"ซ่านักใช่มั้ย "มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง ไดโนเสาร์ที่หน้าตาคล้ายแรดปรากฏตัวออกมา
" เหียบ หั้ก ฮี "ดูเหมือนจะเป็นคำร้องขอของเจ้าเล็ก ตัวใหญ่
"หมั่นใส้ ปล่อยไว้แบบนั้นหล่ะ ไม่ต้องไปสนใจมัน มันชอบบอกว่าจะซ้อมบทไปแสดงที่ฮอลลีวู้ด"ไดโนเสาร์ตัวเล็กๆกว่าอีกตัวเสนอ
"ฮ่า ๆๆๆๆ เฮ่อๆๆๆ.."จู่ๆเจ้าเร็กซ์เกิดหัวเราะขึ้นมา ผมเลยมองไปข้างๆ เห็นเสี่ยแกกำลังเอาไม้จี้เอวเจ้าเล็กอยู่
"ขำใช่มั้ย ขำ   บันเทิงจริงนะมรึง"เสี่ยแกแหย่ด้วยอาการเคียดแค้น
      แล้วทุกคนก็เริ่มค้นหา ปล่อยให้เสี่ยแกแก้แค้นให้หายอยากกันสองคน
 เมื่อทั้งหมดค้นหากันจนทั่วแล้ว แต่ก็ยังไม่พบวี่แวว แปะถังถัง จึงเดินไปเสียบปลั๊กไฟ ที่อยู่หลังเจ้าเร็กซ แล้วออกไปด้านนอกเพื่อไปหาที่อื่นต่อ
    ระหว่างที่เรากำลังเดินค้นหาด้านนอกอยู่นั้น เสี่ยแกก็พูดขึ้นมา "เจ้าเร็กซ์นี่ท่าจะขี้เบ่งน่าดูทำตัวเด่น คิดว่าตัวเองเด่นเป็นเจ้าป่าหรือไง สมัยนี้มีแต่สิงโต เท่านั้นหล่ะที่เป็นเจ้าป่า รู้งี้ชักปลั๊กไว้ยังงั้นแหละ ดัดนิสัยพวกขี้อิจฉาพวกเนี้ย"
พูดจบแปะถังถัง หยุดเดินในทันใด  แล้วหันมามองหน้าเสี่ย
แปะถังถังรีบวิ่งไปทันที พวกเราทั้งหมดจึงต้องวิ่งตาม
 รู้ตัวอีกทีทั้งหมดมายืนอยู่ที่หน้ากรงสิงโต  
"ออกมาเดี๋ยวนี้นะเจ้า เวอซาเช่ "แพนด้ายักษ์พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน  (ชื่อคุ้นคุ้นแฮะพวกนี้)
"มีอะไรกัน มาเอะอะอะไรกันแถวนี้"ราชสีห์พูดด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ
"เจ้าจับลูกข้าไปใช่ไหม"
ราชสีห์เริ่มขยับตัว "เจ้าว่าอะไรนะ"
"ในสวนสัตว์แห่งนี้ก็มีแต่เจ้าเท่านั้นหล่ะ ที่พอจะทำเรื่องแบบนี้ได้"
 บรรยากาศเริ่มตึงเครียด"
"ข้าจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร"
"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่พอใจครอบครัวข้าตั้งแต่ข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่วันแรกแล้ว  เจ้าเคยมีคนสนใจมาดูไม่เว้นแต่ละวัน 
แต่ตอนนี้มีแต่คนสนใจลูกข้า เจ้าเลยอิจฉาใช่มั้ย"
"นี่เจ้าเอาอะไรมาพูด เจ้าอย่ามาหาเรื่องข้าหน่อยเลย"สิงโตเริ่มแสดงท่าทีโกรธจัดอย่างเห็นได้ชัด
และแล้วสิ่งที่ทุกคนกลัวก็เกิดขึ้นเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาประจันหน้ากันด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ   เรื่องใหญ่แน่ๆ

                                  โปรดติดตามตอนต่อไป  .....เร็วๆนี้
 
 
                    """""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
 

Comment

Comment:

Tweet


korakot wangsamad
View full profile