2009/Sep/30

ผจญภัยแดนมังกรหมื่นลี้ ตอนที่ 4
 
 
 
 
 
 
ตอน:พรสามประการของจ้าวมังกร
 
  เจอดีเข้าจนได้ เราทุกคนแทบไม่เชื่อสายตา 
โดยเฉพาะเสี่ยหลินที่ไม่อยากจะเชื่อแต่ไม่อยากอยู่ตรงนั้น
มังกรที่พวกเราเห็นกันกำลังจ้องมาที่พวกเรา
ใจนึงก็คิดได้ขึ้นมาว่าทำไงต่อดี
อาเฉินที่ดูท่าจะมีสติและความกล้ามากกว่าทุกคน
 แต่กลับเดินถอยหลังมาจนเหยียบเท้าผม
"อาเฉิน ทำอะไรสักอย่างสิ"ผมพูดขึ้น
"ก็อยากจะทำอยู่ แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ"
"พวกเจ้าไม่ต้องกลัวหรอก ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก"
มังกรที่ดูมีท่าทางอ่อนเพลียพูดขึ้น
อาเฉินที่สังเกตุเห็นอะไรบางอย่างเริ่มขยับเข้าไปใกล้ๆ มังกร
"มีอะไรเหรอ"ผมถาม
"ดูเหมือนจะมีอะไรทับหลังมังกรอยู่นะ"อาเฉินเดินเข้าไปจนใกล้มังกร
"มาช่วยกันเร็ว"อาเฉินเรียกพวกเราเข้าไป
ผมกับเสี่ยที่ยังกล้ากล้ากลัวกลัวเดินเข้าไป
"ไม่มีประโยชน์หรอก ข้าพยายามหลายทีแล้ว"
มังกรที่มีอาการเจ็บปวดพูดขึ้น
แน่นอนว่าหินก้อนใหญ่ที่ทับอยู่บนร่างมีขนาดใหญ่
มากเสียจน แม้แต่พวกเรามีมากกว่านี้คงชว่ยอะไรไม่ได้
พวกเราเลยได้แต่ยืนดู
"แล้วท่านเข้าไปติดอย่างนั้นได้อย่างไรกันล่ะ"ผมถามขึ้น
"ตอนที่มีแผ่นดินไหว ข้ากำลังนอนอยู่
จู่ๆถ้ำเกิดถล่มลงมาทับข้ามันก็เลยเป็นแบบนี้"
"ข้าว่าเราไปตามพวกกู้ภัยมาช่วยดีกว่า"ผมเสนอขึ้น
"อย่าทำแบบนั้นนะ แค่พวกเจ้ามาเห็นข้ามันก็มากพออยู่แล้ว
พวกเจ้าก็รู้ว่า พวกข้าไม่ปรากฎตัวให้ใครเห็นมาหลายพันปีแล้ว
ข้าขอยอมตายที่นี่ดีกว่า"มังกรเอ่ยขึ้น
ตอนนี้พวกเราเลยไม่รู้จะทำอย่างไรดี 
"แย่แล้ว ลูกหมีกำลังแย่แล้ว"
กระรอกชิบที่อยู่กับแพนด้าน้อยที่ถูกยิงสาหัสพูดขึ้น
แต่แล้ว
"ท่านมังกร ข้าเคยได้ยินมาว่าท่านสามารถให้พรได้ไม่ใช่หรือ"เสี่ยถามขึ้น
"ไอ้เสี่ย  ดูท่ามรึงจะดูดราก้อนบอลมากไปแล้ว "ผมเริ่มไม่สบายใจ 
"ได้สิ ข้าให้พรได้ข้อเดียว พวกเจ้าบอกข้ามาเถอะว่า
อยากให้ช่วยอะไร ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน"
"ถ้างั้นข้าขอให้ท่านช่วยลูกหมีได้มั้ย"อาเฉินขอร้องมังกร
มังกรหยุดนิ่งไปพักใหญ่ ในทันใดนั้นเอง
ลูกหมีแพนด้าเริ่มขยับตัว พวกเราแปลกใจเป็นอย่างมาก
ที่ เห็นแผลที่ถูกยิงหายไปต่อหน้าต่อตา
"ขอบใจท่านมากนะ "อาเฉินเดินตรงรี่ไปอุ้มลูกหมี
"แต่ถ้าเป็นไปได้ข้าอยากให้ท่านออกมาจากตรงนั้น
ข้าทนเห็นท่านอยู่ในสภาพนี้ไม่ได้"ผมเอ่ยขึ้น
แต่แล้วสิ่งที่ทุกคนไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อหินขนาดใหญ่
ที่อยู่บนร่างของมังกรเกิดค่อยๆขยับเคลื่อนออกไป
"ขอบใจเจ้ามากนะ"มังกรกล่าวขอบคุณ
"อ้าว ท่านว่าเราขอได้ข้อเดียวไม่ใช่หรือ
"คนละข้อเดียว"มังกรที่อยู่ในอาการรวยรินพูดสั้นๆ
ตอนนี้ผมกับอาเฉินมองไปทางเสี่ย
เสี่ยที่กำลังยืนนิ่งอยู่หน้ามังกรยักษ์อยู่ไม่พูดอะไร
แล้วพลันเดินออกไปดูหมีแพนด้า
"เป็นไงมั่งเท็ดดี้"เสี่ยที่กำลังหยอกล้อกับแพนด้าน้อย
ด้วยท่าทีสนุกสนาน
ผมกับอาเฉินนั่งลงกับพื้นถ้ำโดยไม่ทันสังเกตุอะไรบางอย่าง
"น่าเสียดายนะ มังกรปกติแล้วจะมีอายุอีกหลายพันปี
 ไม่น่าจะต้องมาอายุสั้นเลย"อาเฉินเปรยขึ้น
ทำไงได้ แต่ตอนนี้เราอย่าพึ่งไปเลย
อยู่เป็นเพื่อนมังกรอีกสักพักดีกว่า เฮ้อ.." 
ผมนอนเอนกายบนพื้นถ้ำ แต่แล้ว อาเฉินก็เขย่าตัวผมอย่างแรง
"มาสเตอร์ ดูนั่น ไม่อยากจะเชื่อเลย"เสียงอาเฉินค่อนข้างตื่นเต้น
ผมลุกขึ้นมาแทบไม่อยากเชื่อสายตาเลย
ที่เสี่ยกับลูกหมีขึ้นไปขี่คอ
มังกรที่กำลังยิ้มและกระโดดไปมาอย่างมีความสุข
 แต่ตำนานที่เคยได้ยินมามันขัดกับภาพที่เห็นเป็นอย่างมาก
 เคยอ่านเจอใน wikipediaว่า
มีแต่คนจิตใจดีเท่านั้นที่สามารถขี่มังกรได้
 แล้วเสี่ยเราขึ้นไปบนนั้นได้ไง
"พวกเจ้าทั้งสองขึ้นมาบนหลังข้าเถอะ 
พวกท่านก็ขึ้นได้ เดี๋ยวข้าจะพาไปเที่ยว"
มังกรที่ดูเหมือนจะอ่านแม้แต่ความคิดเราออกพูดแบบยิ้มๆ
เอาก็เอาโอกาศแบบนี้หาได้ที่ไหน
พวกเราทั้งหมดขึ้นไปบนหลังมังกร
"เกาะให้ดีล่ะ จับให้แน่นๆนะ"พูดจบ
มังกรก็พุ่งไปตามถ้ำด้วยความเร็วสูงมาก
มันมากเสียจนเมื่อผมลืมตาขึ้นอีกทีก้พบว่า
ตัวเองมองเห็นขอบฟ้าของโลก
"นี่เราอยู่บนขอบฟ้าจริงๆหรือเนี่ย"ผมแทบไม่เชื่อสายตา
นี่คงเป็นครั้งแรกของอาเฉินด้วยละมั้ง
ดุท่าทางตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
แต่...
เป็นครั้งแรกของเสี่ยหลินเหมือนกัน 
ดูมันเอาแต่หลับตา ไม่ แม้แต่จะมองลงไปที่
แผ่นดินไทยที่มังกรกำลังพาบินผ่าน
มังกรพาเราบินวนรอบโลกถึงสองรอบด้วยเวลาไม่กี่นาที
แล้วก็พุ่งตัวลงไปด้านล่างด้วยความเร็วสูง
"หยู้ดดดดดดด...."เสี่ยร้องเสียงหลง 
แต่เหมือนกับจะไม่เป็นผล
มังกรยังคงพุ่งลงไปแบบไม่มีทีท่าว่าจะลดความเร็ว
ที่ผมพอจะจำได้ดูเหมือนมังกรจะพุ่ง
เข้าไปในถ้ำอีกแห่ง แล้วหยุดลงที่ทะเลสาบแห่งหนึ่ง
พวกเราจึงลงจากหลังของหลังมังกร 
แต่ยังมีเสียงหนึ่งดังขึ้นอยู่
"หยู๊ดดดดดด....บอกให้ยูดดดด  "
แน่นอนว่านั่นคือเสียงเสี่ยหลินที่
กำลังก้มหัวหลับตาเกาะอยู่บนหัวหัวมังกร 
โดยที่มีหมีแพนด้ากระโดด
อยู่บนหลังของเสี่ยหลินด้วยความสนุกสนานอีกที
ผมกับอาเฉินรวมทั้งหนูจั่นและกระรอกชิบ เลยต้องช่วยดึง
เอาเสี่ยหลินออกจากหัวมังกรที่กำลังมี
หน้าตาบูดเบี้ยวที่เกิดจากแรงดึงของเสี่ยออกมา
 ผมเริ่มมองไปรอบๆตัวแล้วต้องอุทานออกมาด้วยท่าทางตกตะลึง
"ที่นี่ที่ไหนเนี่ย สวยงามจริงๆ"
"สงสัยจะเป็น.."อาเฉินที่มีอาการตกตะลึงเหมือนกันพูดขึ้น
"ใช่แล้ว ที่นี่หล่ะ ที่เขาเรียกกันว่า แชงกรีล่า "มังกรเอ่ยขึ้น
ถึงว่าดินแดนนี้มันถึงสวยงามอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ในระหว่างที่อาเฉินกำลังคุยอยู่กับมังกรนั้น
ผมจึงเดินไปดูเพื่อน
"เสี่ย มรึงเป็นไงบ้างวะ"ผมถามด้วยความเป็นห่วง
ในตอนนี้ผมเลยได้รับคำตอบจากปากของเสี่ยว่า
จริงๆแล้วมันกลัวความสูงเป็นอย่างมาก
ตอนที่ขึ้นเครื่องบินแท้ที่จริงแล้วมันไม่ได้
หลับแบบที่ทุกคนเข้าใจหรอก
มันแกล้งหลับ กลัวว่าความจะแตก
ตอนที่ไปเขาใหญ่ก็เหมือนกัน ที่โรยตัวลงมาที่เขาฟ้ผ่า
มันก็สารภาพว่ามันตัวแข็งที่อจนมันตกลงมาทับผมนั่นหล่ะ
ยังมีอีกคำสารภาพของมัน 
มันบอกอีกว่าตอนที่ผมกับอาเฉินดึงตัวมัน
ขึ้นมาบนเขามันหลับตาตลอด อันนี้หนูจั่นกับ
กระรอกชิบเป็นพยานได้
ถึงว่า ตอนไปเที่ยวสวนสนุกดรีมเวิลด์กับมัน
 ผมไม่ได้เล่นเครื่องเล่นอะไรเลย อ้างว่าไม่มีตังอย่างเดียว
พากรูนั่งรถไฟคันเล็กๆชมเมืองตั้งหลายรอบ
ระหว่างที่ผมกำลังสอบสวนเสี่ยอยู่นั้นมังกรก็เอ่ยชวนเข้าไปเมืองมังกร
เพื่อที่จะไปทำอะไรบางอย่าง
พลาดได้ไง ใจผมนึก
ผมกับอาเฉินที่กำลังอยากรู้อยากเห็นเหมือนกัน
พากันกระชากลากตัวเสี่ยด้วยความยากลำบาก
ขึ้นมาบนหลังมังกรอีกครั้ง
โดยที่มังกรสัญญาว่าจะไม่บินก็ได้
แล้วเราทั้งหมดก็กำลังจะได้ผจญภัยกันอีกครั้ง..........

    โปรดติดตามตอนต่อไป
ถ้าอยากทราบข่าวสาร  ในตอนหน้าที่
  @TAIF55 ในTWITTER Followได้เลย

จะเสนอแนะหรืออยากให้ผมกับเสี่ยหลินพาไปที่ไหนบอกมาได้
 จะแต่งให้สดๆเลยทาง Comment อันแห้งเหือดของเรา
ในแต่ละตอน  เดี๋ยวจัดให้...


.....

edit @ 30 Sep 2009 14:25:50 by taif55

Comment

Comment:

Tweet


korakot wangsamad
View full profile