2009/Oct/08


ผจญภัยแดนมังกรหมื่นลี้ ตอนที่ 5
 
 
 
 
 
 
 
 คำเตือน : ถ้าจะไมให้งงหรืองงน้อยลงมาหน่อย
 ให้อ่านตั้งแต่ตอน ผจญภัยขุมทรัพย์เครื่องบินตกสุดขอบโลก 
และสวนสัตว์เชียงใหม่หรรษากับการผจญภัย
ของแพนด้าเพื่อนรัก ก่อนนะจ๊ะ ขอบอก

........................

ตอน:แชงกรีล่าแห่งสุดท้าย
 
 
     มังกรสัญญาว่าจะไม่บิน แต่.....
แต่มังกรบอกให้จับแน่นๆหมายความว่าอย่างไร นั่นสิ
ผมกับอาเฉินมองหน้ากัน
ใจคอมันจะวิ่งไปจริงๆเหรอเนี่ย แต่แล้ว คำตอบก็
ออกมาจากปากมังกร
"มีใครว่ายน้ำไม่เป็นมั่งเนี่ย"มังกรถามแต่ไม่รอคำตอบ
เสี่ยหลินยกมือขึ้นทันใด แต่ไม่ทัน
มังกรกระโจนลงน้ำพร้อมพวกเราทั้งหมด
แค่อึดใจเดียว เราก็ลงมาถึงก้นทะเลสาบ
ผมกับอาเฉินกลั้นหายใจอยู่ แต่มีเสียงโวยวายมาจากด้านหลัง
"ช่วยด้วยกรูว่ายน้ำไม่เป็น"เสี่ยหลินโวยวาย
ผมกับอาเฉินแปลกใจ มังกรหัวเราะด้วยท่าทีเหมือนสะใจ
ไม่ต้องกลั้นหายใจก็ได้ ที่นี่ก็เหมือนข้างบนนั่นหละ
ผมจึงหยุดกลั้นหายใจ
"จริงๆด้วย"เหมือนอยู่ข้างบนแต่ ทำไมมีปลาว่ายอยู่ข้างๆเราด้วย
โดยเฉพาะปลาตัวใหญ่ที่กำลังจ้อง กระรอกชิบกับเจอรี่อยู่
ตอนนี้พวกเราไม่มีคำถามอะไรมากคงเพราะเจอมาเยอะแล้ว
"ยินดีต้อนรับสู่เมืองมังกร" เจ้าบ้านยิ้มด้วยท่าทีมีความสุข
แล้วมังกรก็พาพวกเราแหวกว่ายไปเรื่อยๆจนถึงถ้ำที่อยู่ในภูเขาใต้น้ำขนาดใหญ่
"พวกท่านไม่ต้องตกใจนะ เดี๋ยวข้าจะพาไปพบพญามังกร"
"มีอีกตัวเหรอ"เสี่ยอุทาน
"อีกหลายเลยหละ"มังกรยิ้ม
ระหว่างทางที่เราเข้าไปในถ้ำนั้น
พวกเราได้เห็นมังกรตลอดทางที่เราเข้าไป จนกระทั่งถึงที่ที่หนึ่ง
"ท่านพ่อ "เสียงมังกรพูดขึ้น
"อ้าว มาแล้วเหรอ แล้วนั่นใคร"พญามังกร
ที่ตัวใหญ่กว่าที่เราขี่มา(เบ้อเร่อเลยหละ)เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร
"เพื่อนข้าเอง"มังกรตอบ
"กำจัดพวกมันซะ พวกนี้ไว้ใจไม่ได้"พญามังกรตอบเสียงกร้าว
"เฮ้ย "พวกเราตกตะลึง
"พ่อพูดแบบนั้นได้ไง คนพวกนี้ช่วยชีวิตข้านะ"
แล้วมังกรก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง
"มีแบบนี้ดว้ยเหรอ ไม่น่าเชื่อ"พญามังกรเอ่ยขึ้น
คนมันก็มีทั้งดีและเลวปนกันไป พ่ออย่าไปเหมาหมดสิ
"นี่ข้าเกือบฆ่าลูกตัวเองแล้วงั้นเหรอเนี่ย"
"ขอบใจพวกเจ้ามากนะ"พญามังกรมีท่าทีอ่อนโยนลง
อาเฉินเกิดลงสัยในคำพูดของพญามังกร
"หมายความว่าอย่างไร พญามังกร"
แล้วพญามังกรก็เล่าให้ฟังว่า
น้องชายของเจ้าตัวเนี้ย คบกับพวกมนุษย์อยู่
แต่อยู่มาวันหนึ่ง เจ้าลูกชายข้าก็วิ่งเข้ามาบอกให้
ข้าช่วยให้พรกับคนคนหนึ่งให้ที
รู้สึกจะเป็นเจ้าเมืองเมืองหนึ่งที่ถูกขับไล่ออกมา
โดยที่เขามีข้อแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่าง
ในการที่เขาจะได้กลับไป
"แต่พอข้ารู้ว่าเป็นใคร ข้าก็เลยโมโหมาก
จนลืมตัว ทำให้เกิดแผ่นดินไหว"
"ถึงว่า ข้าคิดว่ามีเรื่องอะไรเสียอีก ข้าเลยต้องลงมาดู"มังกรพูด
ตอนนี้ ผมเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
"อ้าว แล้วน้องข้าไปไหนล่ะ"มังกรถาม
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน นี่ก็หายไปนานแล้ว  ถ้ายังไงเจ้าช่วย
ไปตามมาที  แต่อย่าบอกนะว่าข้าให้ไปตาม" 

"ถ้างั้นเดี๋ยวข้าไปส่งพวกนี้ก่อนแล้วเดี๋ยวข้าจะไปตามให้"
ว่าแล้วมังกรก็พาเราขึ้นมาด้านบน
" แล้วพวกท่านจะไปไหนกันต่อล่ะ "มังกรถาม
"ถ้างั้นท่านช่วยพาข้าไปบ้านของหนูจั่นที่อยู่ในเขตแพนด้าที
แล้วมังกรก็เดินพาเราไปเรื่อยๆ 
"เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย"เสี่ยเริ่มบ่น มังกรไม่พูดอะไร
แต่ก็ยังเดินเรื่อยๆ แต่ผมเห็นกระรอกชิบ เดินไปกระซิบข้างๆหูมังกร
"เอางั้นเหรอ"มังกรไม่แน่ใจ
และแล้วทันใดนั้นมังกรก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอีกครั้ง 
ท่ามกลางความตกตะลึงของเสี่ยหลินที่ไม่ทันตั้งตัว  
จนกระทั่งมาถึงเขตแพนด้าบ้านของหนูจั่น แต่แล้ว
"ไหนบอกว่าจะไม่บินไง สัญญาไม่เป็นสัญญา"เสี่ยโวยวาย
"เขาไม่ได้ผิดสัญญาหรอก ข้าขอเองหล่ะ"กระรอกชิบตอบ
เราคงลืมไปแล้วว่ากระรอกชิบยังไม่ได้ขอพร
ไม่เป็นไรน่าเสี่ยมันจบแล้ว  ผมพยายามปลอบใจ
และแล้วเราก็พาหนูจั่นมาพบกับครอบครัว
ของหนูจั่นที่อยู่กันอย่างพร้อมหน้า
"เดี๋ยวพวกท่านอยู่ทานอาหารที่บ้านข้าก่อนสิ แม่ข้าให้มาเชิญ"
"ไม่ดีกว่า "เสี่ยตอบทันควัน แล้วหันมากระซิบกับผม
"มรึงจะกินอาหารหนูจริงๆเหรอ กรูไม่เอาด้วยคน"
"เอาเหอะเข้าเมืองตาหลิ่วแล้วนี่"ผมพูดด้วยท่าทีที่ไม่แน่ใจเหมือนกัน
แต่แล้วเมื่อเดินมาถึงที่ คนที่เดินไปหยิบอาหาร
หนูมากินคนแรกกลับกลายเป็นเสี่ยหลิน
"ไหนมรึงว่า ไม่กินอาหารหนูไง"ผมแซว
ไม่แปลกใจที่เสี่ยแกกินเอากินเอา
 ก็หนูเขารู้ว่าเรากินอะไรได้เขาก็จัดมา มื้อนี้เลยเปรม
พวกเราใช้เวลาในป่าแพนด้า กันอยู่นานมาก
อาเฉินพาเราไปหาแพนด้า อีกหลายตัวเพื่อถามสารทุกข์
จะกระทั่งถึงเวลาต้องกลับ
เราปล่อยให้กระรอกชิบกับหนูจั่นได้ร่ำลากันครังสุดท้าย
แล้วจึงเดินทางออกมา กลับสู่เมือง
เสียดายที่เรามากันไม่กี่วัน จริงๆแล้วเมืองจีน
โดยเฉพาะนอกเมืองนี่น่าอยู่มากๆ บรรยากาศก็ดี
ถ้าเป็นไปได้หากมีดโอกาศคงจะกลับมาอีกครั้ง
วันรุ่งขึ้นเราก็เราก็ไปที่สนามบิน
ผมกับเสี่ยหลินร่ำลาอาเฉิน แล้วเดินเข้าไปด้านใน
แต่จู่ๆเสี่ยแกก็ขอตัวเดินไปหาอาเฉิน แล้วให้ผมถ่ายรูปคู่ให้
เอาก็เอา ผมเลยถ่ายให้ แล้วเราก็เดินไปขึ้นเครื่อง
เมื่อเครื่องขึ้นแล้ว ผมก็หันไปลูบหัวกระรอกชิบ
ที่มีสีหน้าซึมเศร้า ผมพยามปลอบใจ
 คงคิดถึงเพื่อนรักมาก ก็คงทำได้เท่านั้น
แต่ทันใดนั้นเอง ผมมองไปที่ตักของเสี่ยที่กำลังหลับอยู่
ไม่อยากเชื่อสายตา  นั่นมันหนูจั่นนี่
ผมอุทาน  แล้วทั้งสองตัวก็กระโดดเข้าหากันด้วยความคิดถึง
ภาพที่เห็ทำเอาผมพูดไม่ออก
"มาได้ไงเนี่ย"ผมสงสัยก็ในเมื่อตอน
ขึ้นรถเรายังโบกมือลากันอยู่เลย
แต่ก็อีกนั่นหล่ะเราลืมไปแล้วว่ายังมีอีกคนที่ยังไม่ได้ขอพรกับมังกร
แล้วกระรอกชิบกับหนูจั่นก็ไปยืนที่หน้าต่าง
ผมหันมองออกไปด้านนอก พร้อมกับโบกมือยิ้มให้มังกรที่บินมาส่ง
เมื่อถึงสุวรรณภูมิ ผมปลุกเสี่ย ที่กำลังหลับอยู่
 พอถึงช่องทางออกของผู้โดยสารขาเข้า
ผมก็เลยชวนเสี่ยว่าเดี๋ยวเราหาเครื่องบิน
ไปส่งเจ้าสองตัวนั้นที่เชียงใหม่เลยดีกว่า
คำตอบคือ
"ไป บขส.เท่านั้น"นั้นหล่ะคำตอบของมัน
แต่เหมือนโชคจะเข้าข้างเมื่อมีชายคนหนึ่งเดินตรงมาหาเรา
คุณดุลครับเจ้าชิบอยู่ไหนครับ ผมมารับเขาน่ะครับ
แล้วกระรอกกับหนูก็โผล่หน้ามาแทบจะพร้อมกัน
"พี่.....(เอ่ยชื่อไม่ได้ ความลับ)ดีใจจังที่พี่มา
โชคดีเป็นของผมที่ไม่ต้องนั่งบขส.ไปส่งเจ้าสองตัว
แล้วผมกับเสี่ยก็ขอตัวไปขึ้นแท็กซี่กลับ
"บ้านพี่สองคนอยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่ง"เจ้าหน้าที่สวนสัตว์
ที่เอ่ยชื่อไม่ได้อาสาพาเราไปส่ง
ระหว่างที่เรากำลังนั่งอยู่บนรถนั้นเสี่ยแกก็ถามขึ้นมาคำถามนึง
"ทำไมพี่ไม่พาเจ้าหนูไปส่งเองล่ะ"เสี่ยสงสัย
"ผมกลัวเครื่องบินครับ"คำตอบสั้นแต่ได้ใจความ
แล้วทั้งสองคนนั้นก็เลยเข้าอกเข้าใจกันเป็นอย่างดี
กรูละกลุ้ม!!
พอเรามาถึงบ้าน เสี่ยแกรีบขอกล้องถ่ายรูปผมไปดู
แต่แล้วจู่ๆมันก็โวยวายมาทางผม
อย่างไม่ทราบสาเหตุ ผมก็เลยเดินไปดู
มันจะโมโหทำไมว๊ะผมดูรูปที่มันให้
ผมถ่ายมา ผิดตรงไหนว๊ะ ไม่เชื่อทุกคนดู





ถามหน่อยว่าผิดตรงไหน ใครรู้บอกที
มันให้ถ่ายอาเฉินผมก็ถ่าย บ้าป่าวเนี่ย!
หาเรื่องด่ากันนี่หว่า

    อวสาน ภาค โปรดติดตามเรื่องต่อไปเร็วๆนี้

....................



...







edit @ 8 Oct 2009 21:48:08 by taif55

Comment

Comment:

Tweet


1
#1 by (114.128.91.172) At 2010-08-25 16:53,

korakot wangsamad
View full profile