2009/Oct/14

 
ภาระกิจตะลุยอวกาศเพื่อมนุษยชาติ ตอน 1
 
 
 
 
 
  
  งงล่ะสิ บอกแล้วให้อ่านตั้งแต่ตอน
ผจญภัยขุมทรัพย์เครื่องบินตกสุดขอบโลก ตอน 1 ไม่เชื่อ
กลับไปอ่านก่อนนะจ๊ะ...ขอบอก


   ตอน ผจญภัยแดนอเมริกาพันไมล์
 
 
 หลายวันต่อมาเราทั้งสองเอาแต่ขลุกอยู่ในบ้าน
มันเบื่ออ่ะ ไม่รู้จะทำอะไร ผมก็เลยเปิดอินเตอร์เน็ต
ดูอะไรไปเรื่อย บังเอิญไปเจอเอาคลิบวีดีโอ ใน youtube
มีตัวอย่างหนังเกี่ยวกับอวกาศอยู่เรื่องนึง
น่าสนุกเเฮะ  ผมก็เลยไปเช่าวีซีดีจากร้านมาดู
มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการท่องอวกาศอันน่าตื่นเต้น
ผมก็เลยเอามาดูที่ทีวีกลางบ้าน
โดยที่มีเสี่ยหลินนอนดูอยู่ข้างๆ
ไอ้เสี่ย  นี่ถ้าเราไปท่องอวกาศแบบนั้นได้ก็ดีนะ ผมเปรย
"ดีแน่ถ้ามรึงไปคนเดียว" เสี่ยขมวดคิ้ว
"กรูไปแน่ ถ้ามีสักแปดร้อยล้าน อะไรว๊ะไปแค่สถานีอวกาศ
 ยังแพงโคตร"ใจผมก็นึกแพงโคตรแพงโคตร
แต่แล้วผมก็ได้ยินสิ่งที่ไม่คาดฝันหลุดออกจากปากเสี่ย
"ไปเที่ยวนาซ่ากันไหม ไอ้ดุล เห็นว่าเขามีงานแสดง
เปิดให้คนเข้าชมอยู่" เสี่ยพูดทำเอาผมแปลกใจ
"มรึงจะเอาเงินที่ไหนไป อเมริกานะโว้ย พูดอย่างกะกรูมี "
"เงินที่เจ้าหน้าที่สวนสัตว์ให้มายังเหลืออยู่ 
 มรึงไม่ต้องมาเม้มเลยกรูรู้ "เสี่ยเหล่ตามาทางผม
" ก็ให้คืนแล้วเขาไม่เอานี่หว่า " รู้ทันจนได้
และแล้วด้วยมติเป็นเอกฉันท์สองต่อศูนย์เสียง
เพียงสองอาทิตย์เราทั้งสองก็ออกมาเรียกแท็กซื่เพื่อไปสนามบิน
"ไปไหนดีครับพี่ " แท็กซี่ถาม
"ไปอเมริกา"เสี่ยตอบสั้นๆ 
"ขึ้นรถที่ หมอชิตหรือสายใต้ใหม่ดีพี่ "แท็กซี่ถาม
เสี่ยหลินเริ่มลุกขึ้นมาจากเบาะหลังแล้วโผล่หน้ามาข้างๆคนขับ
"นี่มรึงเองเหรอ ไปที่ไหนก็ได้ที่จะเจอหน้ามรึงครั้งสุดท้าย"
 เสี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
แล้วผมกับเสี่ยก็นั่งแท็กซี่คันเดียวกับที่มันพาไปส่งที่สนามบินตอนไปจีน
พร้อมทั้งกำชับว่าผู้โดยสารขาออกนะเฟ้ย
และแล้วมันก็พาเราถึงสนามบินที่ช่องผู้โดยสารขาเข้าอีกแล้ว
   ผมลงไปลากกระเป๋าแล้วเดินมาดึงตัวเสี่ยหลินออกจากรถ
ก่อนที่จะมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น
"ไอ้หลินกรูสัญญาว่าจะเจอมันครั้งสุดท้าย กรูขอร้องล่ะ"
ผมพูดพร้อมกับพยายามฉุดแขนเสี่ยออกจากรถ 
โดยที่เสี่ยไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่จ้องหน้าคนขับตาเขม็ง
และแล้วเราก็มาถึง วอชิงตัน ด้วยตั๋วนอนชั้นสามของเสี่ยหลิน
"อเมริกา ว้าว อะ-เม-ริ-ก้า " ผมตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยมานี่หว่า
แล้ววันแรกก็จบลงด้วยการนอนที่อเมริกา
เช้าวันรุ่งขึ้นเราก็ตรงรี่ไปที่องค์การนาซ่า เพื่อไปดูงานแสดงที่นานๆจะมีการจัดที
ด้วยความรีบร้อนทำให้เราลืมกินอาหารเช้า
"หิวว่ะหาอะไรกินก่อนดีกว่า"เสี่ยเสนอขึ้น
"ดีเหมือนกัน "แล้วผมก็พลันหันไปเห็นบูธขายอาหารอยู่บูธหนึ่ง
ไม่รอช้าเราทั้งสองรีบเดินเข้าไป  แต่แล้วต้องแปลกใจ
" เจ๊ ไหนบอกว่าขายอาหารไง ทำไมไม่เห็นมีไรเลย "เสี่ยถามด้วยความสงสัย
" อ๋อ อันนี้เป็นอาหารของนักบินอวกาศที่เขา
ใช้กันอยู่จริง สนใจมั้ย" เจ๊ตอบ (มันเรียกฝรั่งว่าเจ๊ กลุ้มว่ะ)
แล้วผมกับเสี่ยก็เลยซื้ออาหารนักบินอวกาศมากิน
 โดยยังกังขาอยู่ว่า ไอ้เจลเนี่ยกินได้จริงเหรอ
แต่ก็แปลกแฮะกินไปก็อิ่มเหมือนกัน แจ๋วว่ะ!
เราทั้งสองเดินไปเรื่อยๆแล้วไปหยุดอยู่ตรง เครื่องๆหนึ่ง
"นี่มันอะไรว๊ะ"เสี่ยหันมาถามผม
ระหว่างมี่เรากำลังยืนมองอยู่นั้น
"ทดลองนั่งดูมั้ยครับ"ฝรั่งผิวหมึกเดินมาชวนเราเล่น
แค่รู้ว่าฟรี ไม่รอช้า เราทั้งสองก็ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ทันที
ตอนนี้เริ่มมีคนเดินเข้ามาดูพวกเราที่กำลังนั่งอยู่บนเครื่อง
"มันมาดูอะไรกันว๊ะ"ผมถามเสี่ย 
"ไม่รู้ว่ะ"เสี่ยก็แปลกใจเหมือนกัน
พอเครื่องเดินเท่านั้นหล่ะ
รู้เลย นี่มันเครื่องที่เขาฝึกนักบินให้ทนแรงดีดของจรวดนี่หว่า
รอบแรกผ่านไป แต่เสี่ยดูแกยังปากดี
"แค่นี้เองเหรอ โอบาม่า มีแรงกว่านี้ไหม"เสี่ยท้า
แล้วโอบาม่าก็ไม่ทำให้ผิดหวัง
แต่รอบนี้ดูจะแรงกว่ารอบแรกนะผมรู้สึกได้
แล้วมันก็ยังปากดีอีก
ผมพยายามจะขอลงแต่ไม่เป็นผล
จนโอบาม่ากับคนที่มามุงดูแปลกใจไปตามๆกัน
เมื่อผมลงมาจากเครื่องชายผิวหมึก
เดินตรงรี่เข้ามาถามด้วยความทึ่ง
"พวกคุณทำได้ยังไงเนี่ย ผมไม่เคยเจอคนแบบพวกคุณมาก่อน"
ทำไมเหรอ" ผมถาม
"เมื่อกี้ผมลองใส่แรง จี ที่นักบินอวกาศทั่วไปเขาใช้กัน 
ปกติแล้วแทบจะหามกันลงมา
แล้วพวกคุณ เดินกันปร๋อได้ไงเนี่ย"โอบามาตกตะลึง
"มันพูดอะไรของมันวะ" ผมมองหน้าเสี่ยที่กำลังหยิบเจลมากินอีกห่อ
แล้วผมกับเสี่ยก็ปล่อยให้มันตกตะลึงอยู่ตรงนั้นหล่ะ
ผมกับเสี่ยรีบเดินไปดูอย่างอื่นต่อ
เพราะกลัวมันจะเก็บตัง ก็เล่นยิงตั้งสามรอบ
 กลัวมันเปลี่ยนใจ เพราะเห็นมันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร
"ท่าไม่ดีแล้วว่ะกลับกันดีกว่า"ผมชวนเสี่ยที่แสดงท่าทีเห็นด้วย
แต่ในขณะที่เรากำลังจะเดินถึงทางออกนั้นเอง
ก็มีชายร่างใหญ่ หลายคนเดินมาบอกให้เราหยุด
"กรูว่าแล้ว"ผมเริ่มเสียวหลัง
"ไหนบอกว่าฟรีไง"เสี่ยโวยวายขึ้น
แล้วมีหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเรา
"ขอเชิญคุณทั้งสองไปพบหัวหน้าเราหน่อย
 พอดีมีเรื่องจะคุยด้วย"แหม่มคนนั้นยิ้มให้
"ซวยแล้วมรึง ไอ้หลินโดนหลายตังแน่ไม่น่าเลยกรู"
แล้วเราก็เลยต้องจำใจไปกับ แหม่มและ
การด์ที่เดินติดตามมาอีกเป็นกระพรวน....

ซวยแล้ว ซวยแล้ว ซวยแล้ว ..ซวย ซวย ซวย

โปรติดตามตอนต่อไป To be continue
 
 
 
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
 

edit @ 14 Oct 2009 01:20:37 by taif55

edit @ 14 Oct 2009 01:21:57 by taif55

Comment

Comment:

Tweet


korakot wangsamad
View full profile